4 januari 2016

Ik voel een afstand. Tot de arbeidsmarkt.

In het kader van MVO wil A.A.S. mensen die een afstand tot de arbeidsmarkt hebben een kans geven op een baan. Maar wat betekent dat eigenlijk, een afstand hebben? En belangrijker nog: wie zijn die mensen dan? Mijn gedachten dwalen af naar een paar jaar geleden. Ik weet precies wie die mensen zijn.

Spaanse les

Ik heb Spaanse les gegeven op een activiteitencentrum van een GGZ instelling. Nou, daar liepen best wel wat mensen rond die een afstand tot de arbeidsmarkt hadden. De eerste keer dat ik er binnenstapte was rond lunchtijd. De kok stond te zwaaien en te springen en ik dacht  “wat gek”’ maar zijn tomatensoep was wel de beste ever. Ik noem hem Joost. Hij liep tegen de vijftig en had er al behoorlijk wat dienstjaren opzitten, totdat er ergens in een hoekje van zijn hoofd kortsluiting ontstond. Zomaar ineens. Aan zijn talent veranderde het niets want hij kookte nog steeds de sterren van de hemel, maar hij was wel veranderd en een baan vond hij niet meer.

Joost

Joost was één van de mensen die in mijn klas zat. Tijdens de eerste les deelde ik het cursusboek uit, keek eens goed naar de mensen die voor me zaten en vroeg me af waarom zij hier waren. Maar in plaats van te vragen “enne… vertel eens, waarom zit jij hier?” (da’s pas gek) vroeg ik welke Spaanse woorden ze al kenden. Deze lessen waren niet bedoeld om ze klaar te stomen richting Spaanse arbeidsmarkt, dat moge duidelijk zijn. Het was bedoeld om een routine te creëren en om op een leuke manier ergens mee bezig te zijn. En leuk was het zeker.

1-0 achterstaan

Langzaamaan kreeg ik steeds meer een inkijkje in de levens van dat bonte gezelschap dat wekelijks trouw in de les verscheen. Ik kreeg vaak te horen dat het ontzettend moeilijk was om aan een baan te komen. Dat zoiets simpels als het zetten van een wekker al bijdraagt aan het vergroten van de eigenwaarde. Omdat dat betekent dat je ergens wordt verwacht.
Iemand vertelde me dat als je een beperking hebt, op wat voor manier dan ook, je bij voorbaat al met 1-0 achterstaat. Dat je het gevoel hebt naar een wedstrijd te kijken zonder dat je mee mag doen. Terwijl je misschien, als je wél mee mocht doen, de gelijkmaker zou scoren. Dat vond ik wel een goeie.

Tapas

Tijdens de laatste les aten we tapas die Joost speciaal voor die gelegenheid gemaakt had en kreeg iedereen een certificaat uitgereikt. Het was feestelijk en verdrietig tegelijk. Ik ging verhuizen naar een andere stad en kon dit er onmogelijk bij blijven doen. In die andere stad had ik inmiddels ook een baan gevonden, no problemo. Voor mij niet, nee.
Nog één keer vertelde ik ze dat ze zich nooit minder moesten voelen en dat ze net zo belangrijk zijn als ieder ander. En dat die baan ooit heus wel komt.

Adios

Nadat ik mijn fiets van het slot had gehaald en aanstalten maakte om te vertrekken, tikte Joost me op mijn schouder. “Adioooss!” grijnsde hij van oor tot oor.

Adios Joost. Adios mooie mensen. Wat zonde dat de maatschappij jullie mist!

 

 

Auteur: Conny Ruiten

OVERZICHT

Locatie

A.A.S. Schadeherstel (hoofdkantoor)

Ik voel een afstand. Tot de arbeidsmarkt.